Het went nooit
We zijn in ceremonie. Roerloos ligt ze onder haar dekbed. Ineens gaat ze rechtop zitten en kijkt mij met een intense blik aan. ‘Ik ben aangerand toen ik 4 jaar oud was. Ik heb nooit geweten dat het zo’n impact op mijn leven had.’ ‘Wat goed dat je het nu ziet’, antwoord ik. ‘Ga dat meisje uit die benarde situatie redden’. Ze knikt en gaat weer liggen.
Alweer zo’n verhaal over de diepste schending. Ik heb er al honderden gehoord, misschien zelfs meer. Ik word er elke keer weer naar van. Het went nooit.
Dan loop ik langs het altaar. Mijn blik valt op de foto’s die de deelneemsters hebben neergelegd. Het is een bonte verzameling voormoeders, zussen, dochters en de vrouwen zelf, in alle leeftijden. Vlakbij deze vrouw ligt een zwart-wit portret van een jong meisje. Ik schat haar een jaar of 3 à 4. Met grote onschuldige ogen kijkt ze me aan. De gedachte dat iemand het in zijn harses haalt om zo’n onschuldig kind te betasten vervult me met afschuw.
Later, als ik weer langs haar matrasje loop, vraag ik: ‘Hoe is het met je meisje? Heb je haar in veiligheid gebracht?’ Ze knikt. ‘Jazeker. En ik heb hem zijn keel doorgesneden.’ Zo dan. Dat zijn geen halve maatregelen. In het ‘echte’ leven zou ik dit nooit aanmoedigen. Maar bij het doorbreken van een patroon van freeze lijkt een flinke bak woede me wel op zijn plaats.
Bij de afsluitende deelronde vertelt ze dat er wat in haar is verschoven. Het voelde altijd als iets dat haar was overkomen; nu is er een ‘hij’ die iets gedaan heeft. Een belangrijk verschil in perspectief.
Eenmaal thuis, wanneer ik het aan mijn geliefde vertel, komen de tranen. Het doet zó’n pijn, elke keer opnieuw. Die diepste schending, hoe is het toch mogelijk dat zo ontzettend veel meisjes en vrouwen hier steeds weer aan worden blootgesteld?
Een kinderlijke gedachte komt op. Als ik de godin was zou ik dit als eerste verbieden. Hoewel ik ook oorlog zou willen aanpakken. En hongersnood. En…
Maar ik ben de godin niet. Ik ben slechts één van de velen die proberen bij te dragen aan de heling van de gevolgen. Het voelt soms als dweilen met de kraan open. Maar ja, als er niemand dweilt…
Dat er ooit een dag mag komen waarop we de onschuld in onszelf en elkaar herkennen. Dat we tot in elke vezel mogen voelen dat deze onze allerliefste aandacht vraagt en de grootst mogelijke bescherming.
🙏🏼🕯️🍀💕
PS Toen ik haar toestemming vroeg om dit stukje te schrijven, hoorde ik dat het meisje op de foto haar zusje is. Die was net overleden toen dit gebeurde. Het maakt het verhaal helaas niet minder naar.
***
Wil je deze of andere patronen omdraaien in jouw familiesysteem? Welkom bij één van onze Tempelweekends, gewijd aan het opschonen van de vrouwenlijn.
Of kom langs om het uit te werken in een Transformatiesessie of een individuele Truffelceremonie.