Stilletjes stond ze voor mijn deur

Stilletjes stond ze voor de deur. Blik naar binnen gekeerd, armen beschermend voor haar buik gevouwen.

Een massage wilde ze. Om te leren ontspannen. Veel meer zei ze niet. Het leek of de woorden stokten in haar keel.

Bij de tafel aarzelde ze. Ongemakkelijk plukte ze aan haar shirt. Ik begreep het. Ik draaide me om en met gesloten ogen wachtte ik tot ze lag. Toen dekte ik haar toe.

Haar adem was hoog en snel. Haar spieren gespannen. Alle antennes uit.

En toch. Beetje bij beetje zakte ze onder mijn handen. Tot er zelfs een zachte zucht klonk. Er ontstond een stille, bijna heilige ruimte. Waarin elke aanraking vanuit tedere aandacht leek te ontstaan.

De keren daarna herhaalde dit proces zich. Op enig moment hoefde ik me niet meer om te draaien. En weer later mocht ik mijn ogen open houden. En getuige zijn van dat jonge vrouwenlijf dat zorgvuldig laagje voor laagje aflegde en zich toonde in schoonheid en kwetsbaarheid.

Een intiem proces van leren durven tevoorschijn komen. Pure magie. Een wonder om daarbij aanwezig te mogen zijn.