Ik ben al heel lang dol op vrouwen die de 50 gepasseerd zijn. Al toen ik zelf nog een jonkie was, zag ik het in mijn werk met vrouwen: eenmaal voorbij die magische grens verandert er iets wat ze nog leuker maakt dan daarvoor. Ze worden vrijer, eigenzinniger en pittiger. Je maakt ze minder snel iets wijs. Ze spreken zich eerder uit. Er brandt een zacht maar helder vuur in hun ogen. En ze hebben vaker gezonde schijt aan wat ze wordt verteld. Al een tijdje is er ook in mij iets aan het veranderen. Nu was ik altijd al tamelijk autonoom en eigenwijs, op het rebelse af. Maar er is een eigenzinnigheid bij gekomen die uit een diepere laag lijkt te komen. Een autonomie die zich niet tegen iets of iemand afzet, maar die rust in zichzelf. Kalm, bedaard en vastberaden. Heel fijn. En erg nodig in deze wereld, als je het mij vraagt.  Dus bij deze een shout-out naar al mijn mede rijpe en eigenzinnige chickies: let’s kick some ass! 💃🏻

Pling! ‘Frank! Margit hier. Ik dacht niet dat ik je er ooit nog voor zou benaderen - ik heb mijn fototrauma’s van de vorige keer, 7 jr geleden, nog nauwelijks overwonnen. Maar toch. Ik kan wat nieuwe foto’s gebruiken die passen bij Margit anno 2026. Dus met angstzweet all over wil ik je vragen: zou je dat nog een keer met mij willen aangaan? (Nu hoop ik dat je telefoon kapot is en dat je dit bericht nooit ziet. Haha! )’ Per ommegaande kwam het antwoord: ‘Heb jij even pech. Ik heb tijd. Kom maar lekker in de ogen van je demon kijken.’ Briljante reactie. :-) In die ogen heb ik gekeken. Elke keer ging ik weer een beetje dood. Iets met een op hol geslagen innerlijke criticus. Vanuit de camera keek ik naar mijzelf en deed ik alles wat ik zag af als nep, fake, fout. Gister hadden we onze -voorlopig- laatste shoot. Alle tekenen wezen de verkeerde kant op. Het was bloedheet in de stad + superdruk + een teringherrie vanwege de komende Vierdaagsefeesten. Mijn energie was down the drain door een overdosis mantelzorg. En tot overmaat van ramp had ik 2 dagen ervoor in een onverdraagzame bui een enorm stuk uit mijn haar geknipt, waardoor er een kale plek was achtergebleven en er steeds 1 pluk slash antenne recht omhoog stond. (Toen mijn geliefde de unit op de wastafel zag liggen dacht hij dat het een dode muis was. ;-) ) Dat bleken de ideale omstandigheden. Mijn criticus was niet bestand tegen drilboren, stank, gehamer, pissteegjes en andere wantoestanden. Hij gaf het op. Dus het werd rustig in mijn hoofd. Voor het eerst kon ik regelmatig in de camera kijken zonder verkrampte anus. En het soms zelfs een heel klein beetje leuk vinden. Ik denk dat ik een eventuele volgende shoot midden op de A2 doe. Tijdens de spits.