Ik heb een droom. Heb je zin om even mee te fantaseren? Als ik op dit moment de NOS-app open of naar het nieuws kijk, dan zinkt de moed me in de schoenen. Hoe moeilijk kan het zijn om gewoon in vrede met elkaar samen te leven? Goed te zorgen voor elkaar en voor onze natuur? Maar we maken er een zooitje van op aarde. In mijn ogen komt die puinhoop grotendeels voort uit doorgeslagen masculiene energie. Het wereldtoneel lijkt te worden bepaald door een kleine groep machtsbeluste, egocentrische mannen, sommigen in het bezit van grootheidswaan. Ze beconcurreren elkaar om de bovenste steen op de apenrots. En ondertussen storten ze miljoenen mensen in de ellende. Daarmee bedoel ik overigens niet: alle mannen. En ook niet: alle masculiene energie. Gelukkig zijn er ontzettend veel mensen die opbouwen, verbinden, beschermen, begrenzen. Dienende leiders. Maar dat is niet genoeg om het tij te keren. En daar begint mijn droom. Want: De helft van de wereldbevolking bestaat uit vrouwen. En een heel groot deel daarvan bevindt zich in de peri- of post-menopauze; precies die fase waarin je geen zin meer hebt in onzin. Waarin je genoeg levenswijsheid en stevigheid hebt vergaard om een ander geluid te laten horen, ook als je tegenwind krijgt. Stel nou dat ál die vrouwen morgen opstaan. Dat ze met hun vuist op tafel slaan, hun stem laten horen, en zeggen: dít pikken we niet langer. We moéten beter gaan zorgen voor de aarde, voor de natuur en voor alle levende wezens. Dán is er revolutie. Dat zou de wereldorde op zijn kop zetten. Ik weet: het klinkt een beetje idealistisch. Maar toch… wie weet, op een dag. En tot die tijd… kunnen we mini-revoluties ontketenen. In onszelf, in onze naaste omgeving. Door heel goed te voelen: wat wel en wat niet? Door trouw te zijn aan onze intuïtie, onze grenzen. Door onze stem te laten horen, ons uit te spreken over zaken die ons na aan het hart liggen, die indruisen tegen ons morele kompas. Of juist een stem te geven aan de kwetsbaren, de weerlozen. Dat vraagt moed. En laat dat nou nét iets zijn waar je meer van hebt tijdens en na de overgang. Of althans: gezonde schijt aan wat anderen van je denken. 😊 En onderschat niet de kracht van de kleine revolutie. Als we in het klein beginnen, in onze eigen omgeving, raken we onze geliefden aan, onze kinderen, onze dierbaren: ieder die ons pad kruist. De steen in de vijver die rimpelingen in het water veroorzaakt, die op een dag... Revolution! Hell yeah! 💃🏻
Ik ben al heel lang dol op vrouwen die de 50 gepasseerd zijn. Al toen ik zelf nog een jonkie was, zag ik het in mijn werk met vrouwen: eenmaal voorbij die magische grens verandert er iets wat ze nog leuker maakt dan daarvoor. Ze worden vrijer, eigenzinniger en pittiger. Je maakt ze minder snel iets wijs. Ze spreken zich eerder uit. Er brandt een zacht maar helder vuur in hun ogen. En ze hebben vaker gezonde schijt aan wat ze wordt verteld. Al een tijdje is er ook in mij iets aan het veranderen. Nu was ik altijd al tamelijk autonoom en eigenwijs, op het rebelse af. Maar er is een eigenzinnigheid bij gekomen die uit een diepere laag lijkt te komen. Een autonomie die zich niet tegen iets of iemand afzet, maar die rust in zichzelf. Kalm, bedaard en vastberaden. Heel fijn. En erg nodig in deze wereld, als je het mij vraagt. Dus bij deze een shout-out naar al mijn mede rijpe en eigenzinnige chickies: let’s kick some ass! 💃🏻
Pling! ‘Frank! Margit hier. Ik dacht niet dat ik je er ooit nog voor zou benaderen - ik heb mijn fototrauma’s van de vorige keer, 7 jr geleden, nog nauwelijks overwonnen. Maar toch. Ik kan wat nieuwe foto’s gebruiken die passen bij Margit anno 2026. Dus met angstzweet all over wil ik je vragen: zou je dat nog een keer met mij willen aangaan? (Nu hoop ik dat je telefoon kapot is en dat je dit bericht nooit ziet. Haha! )’ Per ommegaande kwam het antwoord: ‘Heb jij even pech. Ik heb tijd. Kom maar lekker in de ogen van je demon kijken.’ Briljante reactie. :-) In die ogen heb ik gekeken. Elke keer ging ik weer een beetje dood. Iets met een op hol geslagen innerlijke criticus. Vanuit de camera keek ik naar mijzelf en deed ik alles wat ik zag af als nep, fake, fout. Gister hadden we onze -voorlopig- laatste shoot. Alle tekenen wezen de verkeerde kant op. Het was bloedheet in de stad + superdruk + een teringherrie vanwege de komende Vierdaagsefeesten. Mijn energie was down the drain door een overdosis mantelzorg. En tot overmaat van ramp had ik 2 dagen ervoor in een onverdraagzame bui een enorm stuk uit mijn haar geknipt, waardoor er een kale plek was achtergebleven en er steeds 1 pluk slash antenne recht omhoog stond. (Toen mijn geliefde de unit op de wastafel zag liggen dacht hij dat het een dode muis was. ;-) ) Dat bleken de ideale omstandigheden. Mijn criticus was niet bestand tegen drilboren, stank, gehamer, pissteegjes en andere wantoestanden. Hij gaf het op. Dus het werd rustig in mijn hoofd. Voor het eerst kon ik regelmatig in de camera kijken zonder verkrampte anus. En het soms zelfs een heel klein beetje leuk vinden. Ik denk dat ik een eventuele volgende shoot midden op de A2 doe. Tijdens de spits.